X
تبلیغات
درد دل
درد دل





دمی با شمع

شب شمع یک طرف رخ جانانه یک طرف          

 من یک طرف بسوزم و پروانه یک طرف

این  غیرتم کشد که چرا  زلف  یار      را            

باد صبا به یک طرف کشد و شانه یکطرف

 

در طواف شمع می گفت این سخن پروانه ای       

 سوختم  زین آشنایان     ای خوشا بیگانه ای

 بلبل از شوق  گل و پروانه از سودای شمع     

  هر کسی سوزد به نوعی در غم جانانه ای

 

پروانه ام و عادت من سوختن پر                             

تا پاک نسوزم     دلم آرام نگیرد

وقت است که چون شمع به بالین من آیی           

 شمع نفسم       یک دو نفس بیش ندارد

 

گریه شمع            از برای ماتم پروانه نیست              

 صبح نزدیک است در فکر شب تار خود است

 

شمع بزم محفل شاهان شدن           ذوقی ندارد               

ای خوش آن شمعی که روشن می کند ویرانه ای

 

بر لب آمد جان و  رفتند آشنایان از برم        

شمع را نازم که می گرید به بالینم هنوز

 

شمع و گل و پروانه و بلبل همه جمعند               

 ای دوست بیا رحمی به تنهایی ما کن

 

خواست تا شیوه یاری به تو آموزد شمع

 ورنه او را هوس کشتن پروانه    نبود

 

چون نسوزم در سیه بختی که عمرم همچو شمع

 روز در خاموشی و  شب را به بیداری گذشت

 

شمع اگر پروانه ای سوزاند خیر از خود ندید

 آه عاشق          زود گیرد دامن معشوق را

 

عشق و حسن و پاکی شرم و حیا در کار نیست

 پیش مردم       شمع در برمی کشد پروانه را

 

من نگویم             شمع باش یا پروانه باش

 هرچه خواهی باشد اما در عمل مردانه باش

 

دوست دارم شمع باشم در دل شبها بسوزم

 روشنی بخشم  به جمعی ولی تنها بسوزم

 

  مردانه با تبسم شیرین و اشک تلخ

 برپا چو شمع تا دم مرگ ایستاده ام

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و هفتم دی 1389ساعت 19:30 توسط پویان |